IN FRANKRIJK MET DE CARAVAN EN .. ONWEER!

CARAVANNEN IN FRANKRIJK.

'Bloedstollende' belevenissen van beginnende caravanners.

Zoals al eerder vermeld is rijden met een combinatie van caravan en auto niet altijd even gemakkelijk. Zelfs het rijden over de vele rotondes in Frankrijk, het manoeuvreren door kleine dorpjes en het op de camping verplaatsen van de caravan met behulp van de trekkende auto zijn bezigheden die de beginnende caravanner (wat ik ben) niet altijd zomaar even succesvol afrondt. (Aan een ‘mover’ was ik toen nog niet toe, ‘ons ben zunig hè’) Nou weet ik wel dat er cursussen zijn, maar ja, als je al zo’n vijf decennia lang met allerlei motorvoertuigen over ’s herenwegen bent getrokken zonder al te veel malheur, raak je overtuigd van je eigen kunnen en wordt je wat overmoedig.

Maar na een keer in de modder vastgezeten te hebben en na een keer de caravan langs een gemeen stalen paaltje te hebben getrokken, en na een keer met meer geluk dan wijsheid van een al sinds jaar en dag verlaten camping te geraakt, en na ….. Nou ja, zo kan ik nog wel enkele negatieve ervaringen melden. Dus ik ben wat bescheidener geworden. En toch …
Afgelopen seizoen waren we weer eens uitgebreid op stap in la belle France. Na wat rondgezworven te hebben in het zuiden waren we op een goeie dag op weg van Anduze naar het noorden. We wilden via Aubenas en Privas over de col d’Escrinet (± 790m) richting Valence. Tot Aubenas over de D104 een mooie route door een golvend landschap, uitstekend te doen met caravan. Van Aubenas ga je dan over de N304, een route national die in onze ervaring met een caravan goed te berijden moest zijn. Op de onovertroffen Michelinkaart gaf een enkel pijltje aan dat er hellingen te verwachten waren van 5 tot 9%, hellingen waarvan deze jongere oudere ondertussen had ervaren dat zijn combinatie dat moest kunnen trekken. U weet wel: ‘twee vingers in de neus!’ Overigens; als ze dat tegen je gaan zeggen moet je gaan oppassen heb ik ondertussen geleerd.
Nadat we in het onooglijke plaatsje Vesseaux aan de voet van de helling onze lunch hadden verorberd gingen we richting Privas. Het was ondertussen wat donker geworden, er dreigde onweer. Maar met het naïeve vertrouwen van ‘enigszins’ ervaren trekkers gingen we op weg. De col op, met 5 tot 9% helling, met dreigend onweer. Met een caravan van 1400 kg achter onze Hyundai Tuscon. Onze Bullie, zoals we hem/het/haar altijd noemen. Die naam vanwege het van enig élégance gespeende uiterlijk van onze trekauto.
‘Bullie’ had er zin in. Zeker toen de weg nog droog was trok hij (ja, het zal wel een jongetje zijn) onze mobiele behuizing met vrolijk gemak de hellingen op. Tweede en zelfs de derde versnelling. Toen echter barstte een onweer in alle hevigheid los, zoals dat heet. Nou hoeft dat losbarsten in veel gevallen geen problemen op te leveren. Je bent in een stevig betonnen huis en je moet nergens naar toe, je staat met je auto in een parkeergarage en je hoort het buiten te keer gaan, kortom, je hoeft er ‘niet door’. Maar bij dit losbarsten hoorde een hagelbui van oudtestamentische proporties. Binnen enkele minuten was het wegdek (helling 5 tot 9%, weet u nog?) bedekt met zeker 5 cm hagel. Glad werd het, erg glad. En kijk daar had ‘Bullie’ nou niet mee gerekend. En terwijl de hagel steeds harder op de panoramische voorruit van ons vervoermiddel en op de kwetsbare bovenkant van onze caravan neerkletterde, begonnen de trekkende wielen van ‘Bullie’ steeds meer te slippen op het gladde wegdek. Het toerental van de motor liep steeds meer op en de snelheid viel steeds meer terug. Ik hoor het de meer ervaren chauffeurs al zeggen; ‘stop en zet het spul aan de kant!’
‘Ja, ja.’ Zet het spul aan de kant, 5 tot 9%, weet u wel. Ik zag mijzelf al stoppen en met het hele spul langzaam over de rand van het ravijn glijden en in ‘slow motion’ naar beneden storten.
Geloof het of niet, maar het was heel spannend. Grote hagelstenen bleven kletteren, steeds meer regenwater kwam van de hellingen afgutsen. Slippend en glijdend, en nadat ik bij het naar links uitwijken op het nippertje een langsrazende Franse idioot in een personenauto had kunnen ontwijken, bereikten we een plek aan de overkant van de weg waar ik de combinatie kon stilzetten. De hagel kletterde neer, windstoten deden de bomen neerbuigen, de donder ratelde, de bliksem was niet van de lucht, politiewagens en brandweerwagens kwamen met gillende sirenes langs, kortom sensatie, maar niet van het leuke soort. We bleken ook nog in de bedding van een beekje te staan die normaal droog stond. Maar door hevige hagel en regen steeg het waterniveau met de minuut. Omdat de weg nog steeds spiegelglad was durfden we ons niet te verplaatsen.

Het liep goed af. Nadat we met angst en beven het onweer hadden doorstaan en de waterstand bijna tot aan de vloer van de caravan hadden zien stijgen, konden we de combinatie keren en op onze schreden terugkeren en langs lager gelegen wegen via Montélimar en het dal van de Rhône zonder ongelukken en verder onweer onze bestemming bereiken.

Pffff.

En toch blijft caravannen, en zeker in Frankrijk, meestal erg leuk!

Marius